انتقاد نویسنده بلومبرگ از «اعتماد بیش از حد» به ظریف

الی لیک، خبرنگار بلومبرگ، در مطلبی تحت عنوان «کمی به ایران بیاحترامی کنید» با زیر سوال بردن اعتماد بیش از حد غربیها به محمد جواد ظریف، از رفتار جان کری، وزیر امور خارجه آمریکا در «بها دادن» بیش از حد به ظریف انتقاد میکند.

آقای ظریف روز دوشنبه در مصاحبهای که با مجله نیویورکر داشت گفته بود که هفتهای دو یا سه بار با جان کری تلفنی صحبت میکند. او اعلام کرده بود که گاهی پیش میآید آنها در یک روز هم دو یا سه بار با هم حرف بزنند. لیک میگوید که ظریف «ارزش» این همه توجه جان کری را «ندارد».

به گفته وی، جان کری در هدفش برای حل مشکلات ایران و آمریکا و همینطور بازگشت ایران به جامعه جهانی «بیریا» عمل میکند، اما محمد جواد ظریف هدف دیگری در سر دارد: «ظریف یک هدف کاملا متفاوت دارد. کار وزیر خارجه ایران این نیست که رفتار ایران را تغییر دهد، بلکه تنها این است که وانمود کند ایران با یک کشور غربی، که تندروها و میانهروهای سیاسی دارد و منافع ملی و دیپلماتیک خود را در نظر میگیرد، تفاوتی ندارد.»

الی لیک در ادامه مینویسد که اگر آقای ظریف وزیر خارجه کشور بلژیک بود، احتمالا برای جلب اعتماد بقیه نباید اینقدر تلاش شبانه روزی میکرد، اما در حال حاضر او (ظریف) بالاترین دیپلمات کشوری است که «بزرگترین حامی تروریسم» است که برای گرفتن امتیاز از آمریکا، ایرانی-آمریکای تبارها را دستگیر و زندانی میکند. به گفته لیک، «ظریف باید از هنر قدیمی دروغگویی استفاده کند، تا این کارها را غیر سیاسی جلوه دهد.»

ایران همواره اتهام حمایت از تروریسم را رد کردهاست.

خبرنگار بلومبرک با اشاره به مصاحبه روز دوشنبه ظریف با نیویورک میگوید که وی از دست آمریکا شاکی است که چرا به وعدههاش در خصوص برداشته شدن کامل تحریمها عمل نمیکند. اما «ظریف به خوبی میداند که توافق تنها تحریمهای مربوط به برنامه هستهای ایران را برداشته است ولی تحریمهای مربوط به حمایت ایران از تروریسم و نقض حقوق بشر همچنان برقرار است.»

در ادامه مقاله، لیک به آنچه «بیپروایی» ظریف در پاسخ دان به مسابقه کاریکاتور هولوکاست مینامد اشاره میکند. آقای ظریف در پاسخ به نشریه نیویورکر در خصوص برگزاری این مسابقه در تابستان امسال در ایران، گفته بود که این مسابقه توسط دولت ایران برگزار نمیشود بلکه یک سازمان غیر انتفاعی آن را برگزار میکند. سپس ظریف از این پاسخ هم فراتر رفته بود و از خبرنگار نیویورکر پرسیده بود که آیا وجود کوکلاکسکلانها (گروهی که به برتری نژادی سفیدپوستان معتقدند) در کشور آمریکا به این معناست که دولت آمریکا حامی آنان است؟ ظریف پرسیده بود که آیا دولت آمریکا در قبال رفتار نژاد پرستانه این گروه، مسئول است. سپس گفته بود: «ایران را یک کشور همدست در نظر نگیرید. دولت ایران هیچ جشن کارتونی را در این خصوص برگزار نکرده و نخواهد کرد. هر وقت شما سازمانهای خودتان را که این رفتار (پراکندن نفرت) را انجام میدهند، متوقت کردید، آنوقت میتوانید از دیگران بخواهید که همان را انجام دهند.» اما خبرنگار بلومبرگ نظر دیگری دارد. الی لیک میگوید که در وبسایت این مسابقه کاریکاتور آمده که توسط «شهرداری تهران» حمایت میشود و همینطور شرکتکنندگان خارجی باید ویزای ورود به ایران را دریافت کنند.

از سوی دیگر لیک اشاره میکند که اشاره ظریف به سازمانهای نژاد پرستانه (مانند کو کلاکس کلان) در آمریکا مقایسه درستی نیست. چرا که «آزادی بیان» در ایران معنا ندارد. «در ایران کاریکاتوریستهای منتقد دولت دستگیر میشوند.» او آتنا فرقدانی را مثال میزند که برای کشیدن کاریکاتور مسئولین دولتی ایران و دست دادن با یک وکیل مرد به دوازده سال زندان محکوم شده است. البته این حکم به گفته وکیل او به ۱۸ ماه زندان کاهش پیدا کرده است.

آقای لیک میگوید اگر آتنا فرقدانی «نسل کشی یهودیان اروپایی توسط نازیها را مسخره میکرد، همین امروز آزاد میشد.»

جاناتان گرینبلت، مدیر مرکز ملی ضد افترا، Anti-Defamation League به لیک میگوید «این ایده که آنها (مسئولین ایران) کنترلی بر این رفتار (برگزاری مسابقه کاریکاتور)ندارند امر واهی است. در این کشور مردم به علت «لایک کردن» چیزی در فیس بوک به زندان میافتند. سازمان امنیت همه بلاگها و همه توییتها را زیر نظر دارد.»

در انتهای این مقاله، الی لیک، نویسنده بلومبرگ میگوید که شاید زمان آن رسیده که جان کری در یکی از تماس های تلفنیاش با محمد جواد ظریف، به این حقایق اشاره کند. «هرچند هم اگر او این کار را بکند، به نظر نمیرسد که ظریف پیغام را بگیرد. شاید زمان آن رسیده که از راههای دیگری برای رابطه با ایران وارد عمل شد و به ظریف همان بیاعتنایی را کرد که او به مخاطبان غربیاش میکند.»